باز گشت پرستوهای مهاجر
شادی روح امام و شهدا صلوات
بازگشت پرستوهای مهاجر
سلام برشما ای شهدای گمنام! سلام برشما ای یاوران دین خدا! سلام بر شما ای یاوران رسول الله صلی الله علیه و آله! سلام برشما ای یاوران علی مرتضی علیه السلام! سلام بر شما ای فدائیان روح الله! سلام برشما ای یاوران فاطمه زهرا علیه السلام! سلام برشما ای سربازان امام زمان!
ای شهید گمنام! تو که هستی؟ از کدام تباری و چه نژادی؟ توکه هستی که نه عکسی داری و نه نامی و نه نشانی؟ تو اگر چه در بیابان غریبی، مادری نداری که کنار قبرت بیاید، خواهری نداری که برایت نوحه گری کند، ولی تو فراوان عاشق دلباخته داری که بی اختیار و با شور و اشتیاق به سویت می شتابند تا به زیارت مزار پاکت نائل شوند.
ای شهید گمنام ! تو آن نیستی که در شب عملیات به دنبال سربند های «یا زهرا» می گشتی و پلاک و زنجیر عشق که آن را «کلید بهشت» می نامیدی، از گردنت باز می کردی و وقتی از تو سوال می شد که چرا این کار را انجام می دهی، در جواب می فرمودی:«می خواهم بدنم مانند مادرم ، حضرت زهرا سلام الله علیها گمنام بماند»؟ تو آن نیستی که در شب عملیات جملاتی از عشق را که این چنین بود، بر بدن و لباس هایت می نوشتی و عاشقی خود را ثابت می کردی :«می روم تا انتقام سیلی زهرا سلام الله علیها را بگیرم»
من تو را خوب می شناسم ، نام و شهرتت را خیلی جاها خوانده ام و شنیده ام .نام قرآنی ات «اَحیاءُ عِندَ رَبّهِم »، نام حدیثی ات «شفیع روز جزا »،نام کتابی ات «قلب تاریخ»، نام مردمی ات «گل پرپرشده»، شُهرت قرآنی ات «اَلحافِظونَ لِحُدودُ اللهِ»، شهرت حدیثی ات «نظر کننده به وجه الله»، شهرت کتابی ات «شمع محفل بشریّت »، شهرت مردمی ات «گلگون کفن».
راستی! تو را با این همه نام آوری کِی گمنامی؟ تو با این بی نام و نشانی چقدر نام و نشان داری ! تو در پیش همه، از هر آشنایی آشناتری. تو در عرش، مشهورتر از فرشی.تو را لاهوتیان ، بهتر از ناسوتیان می شناسد. تو کی نیاز به شناسایی پیکرت داری ؛ درحالی که شُهرت تو از زمین و آسمان گذشته؟
ای نامور گمنام! شاید تو، خود می خواهی گمنام بمانی و طالب شهرت و آوازه نیستی.
ما شنیده ایم فردای قیامت بازار شما خیلی گرم است. شنیده ایم شما را با اعزاز و اجلال تمام وارد عرصه محشر می کنند و بر سرتان تاج وقار می گذارند و بر دستتان لوای شَفاعت می سپارند. در آن روز بیچارگی، به بیچارگی ما درماندگان ترحمّی کنید.ای ناموران گمنام! در آن روز به گمگشتگان رحمی آورید.
چون شهرت شفاعتتان را شنیده ام صورت به خاک پای شماها نِهاده ام
از بهر شست و شوی گناهان خویشتن با صد امید پای به دریا نهاده ام
یاد امام و شهدا دل رو می بره کرببلا،دل رو می بره کرببلا....